نوشخوارهای ذهنم

هستیم اما چونان نبودن

چه فایده باشی و نباشی

باشی و عروسکی باشی در دست اطرافیان

باشی و دهانت مهر و موم شده باشد

باشی و برده باشی

برده ای که خود نفهمت هم ندانی

نظراتشان دیکته شود بر مغز پوچت که جای مغز در آن گچ باشد

که با خود بیش از هزار بار گفته باشی دیگر نه!

از فردا نه!

دیگر نه

اما باز هم مثل قبل با کلامشان خر و نفهم و گیج میشوی

و آینده زیبایت را به کوهی متعفن تبدیل می کنی

خنده از چهره ات می رود

چهره ای که روزی زیبا بود و دیگر با این اوضاع حتی دوست نداری در آیینه به آن نظر کنی

نفهم،بفهم!

در این دنیای لعنتی

هیچکس و هیچکس و هیچکس جز خودت دلش برای تو و زندگی ات نسوخته

بفهم

به حرف دیگران گوش نده

کاش کسی بود هر روز این جمله را برایت هشداروار میفرستاد

گوش نده

پ.ن: خرابم مثل یک دائم الخمر که هیچ لذتی از خرابی اش نمی برد

دسته گل هایی که من به آب میدم...